Peter Economides: Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, είναι οι Ελληνες! video

Rate this post

‘Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα’, λέει ο Π. Οικονομίδης. ‘Την Ελλάδα οι ξένοι συνεχίζουν να την αγαπούν. Το πρόβλημα είναι οι Ελληνες.’.

[fb_button]petereconomides_Συνέντευξη των Ελλήνων Νέων Διεθνολόγων με τον Peter Economides

Ο Πίτερ Οικονομίδης είναι σύμβουλος Επικοινωνίας [Brand and CommunicatioConsultant] και ιδρυτής της Felix BNI A.E., μιας διεθνούς εταιρείας branding consultancy με έδρα την Αθήνα ενώ ένα από τα projects που είχε αναλάβει στο παρελθόν ήταν πλάι στον Steve Jobs όντας επικεφαλής της επικοινωνιακής καμπάνιας του ‘think different’ της Apple. Μας υποδέχθηκε στο σπίτι του στην Βούλα, προσηνής και ευγενικός η συζήτηση αρχικά περιστράφηκε γύρω από την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. όπως μας είπε αρχικά ‘δεν πρέπει να είμαστε απολογητικοί είναι σαν να χτυπάς πάνω σε έναν τοίχο, αντιθέτως – πρέπει να αναδείξουμε τις ομορφιές της Ελλάδας, είναι μια ιστορική ευκαιρία για την χώρα μας. Γιατί; διότι πολύ απλά είμαστε στο εξώφυλλο κάθε διεθνούς εφημερίδας, και πρέπει την αρνητική εικόνα να την αντιστρέψουμε σε θετική’.

Κύριε Οικονομίδη ως γνωστόν η Ελλάδα έχει μια αρνητική εικόνα στο εξωτερικό, πολλοί ισχυρίζονται πως αντιστρέφεται αυτή η εικόνα σιγά σιγά, κατά την γνώμη σας πως μπορεί η Εξωτερική Πολιτική να επηρεάσει στην αντιστροφή αυτής της εικόνας;

Όλα αρχίζουν από το branding, καταναλώνουμε πολύτιμο κεφάλαιο χρησιμοποιώντας μόνο το Υπουργείο Τουρισμού, όπου ναι μεν εξάγουμε καλά την εικόνα της Ελλάδας αλλά δεν την χτίζουμε, δεν υπάρχει αντανάκλαση σε αυτή την προσπάθεια. Αναφέρομαι φυσικά στην εικόνα που είναι λες και έχει κολλήσει στην χρυσή ελληνική δεκαετία του 60’ με την Μελίνα Μερκούρη, τον Αριστοτέλη Ωνάση, Μύκονος, την Ολυμπιακή που ήταν απτίς καλύτερες αεροπορικές στον κόσμο, τον Μίκη Θεοδωράκη και φυσικά τον Ζορμπά. Είναι λες και έχει παγώσει εκεί ο χρόνος, το οξύμωρο της όλης υπόθεσης είναι πως δεν είναι άσχημη εικόνα, είναι αντιθέτως μια καλή εικόνα. Το πρόβλημα είναι ότι κάτω από την παρούσα κρίση αυτή η εικόνα έχει γυρίσει boomerang για την Ελλάδα, διότι ο κάθε τουρίστας που έχει έρθει στην πατρίδα μας έχει γνωρίσει τον δικό του Ζορμπά, και έχει μάθει πολλά από αυτόν τον Ζορμπά, έρχεται από την Βόρεια Ευρώπη και όπως και θα ξέρετε από το γνωστό τραγούδι των Locomondo ‘Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα’, και νιώθεις αυτή την ζεστασιά και την ανάγκη για ζωή και όλα αυτά είναι πολύτιμα. Από την άλλη βλέπεις όλες αυτές τις ταινίες που έχουν βγει για αυτή την χώρα όπως, ο Ζορμπάς, το abba, είναι όλα για αυτό, αλλά πιστεύω ότι αυτή η εικόνα είναι boomerang διότι δεν προβάλουμε μια εικόνα της άλλης Ελλάδας, της δημιουργικής Ελλάδας, και αναφέρομαι σε εκατοντάδες επιχειρήσεις, όπως ο ΚΟΡΡΕΣ, APIVITA, τα προϊόντα ΓΑΙΑ, τα κρασιά, coco mat του Μορφίδη ένας φανατικός- τρελός επιχειρηματίας και έχει κάνει απίστευτη δουλειά ανά τον κόσμο, και πιστεύω πως αυτή η εικόνα της Ελλάδας έχει κάπου χαθεί στην πορεία, δεν αναδεικνύεται πουθενά.


    Άρα, πρώτον, η Εξωτερική Πολιτική κατά την γνώμη μου πρέπει να προωθεί και αυτή την άλλη εικόνα της Ελλάδας, που το Υπ.Τουρισμού δεν θα το κάνει, και επίσης πιστεύω πώς μόνο το Υπουργείο Εξωτερικών μέσω του δικτύου των πρεσβειών έχει αυτή την μοναδική ικανότητα να το κάνει και ξέρω πολύ καλά ότι δεν το κάνει. Δέχομαι τηλεφωνήματα από Έλληνες ομογενείς από όλο τον κόσμο και είναι δυσαρεστημένοι και κατακριτικοί , δεν υπάρχει ενημέρωση, δεν υπάρχει σύνδεση, δεν υπάρχει τίποτα. Οπότε ένα το κρατούμενο.

    Το δεύτερο σημαντικότερο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, είναι ότι πρέπει να συνδέσουμε τους Έλληνες ανά τον κόσμο, δεν είμαστε 11 εκατομμύρια, είμαστε 20 εκατομμύρια και εάν δείτε το Ισραήλ για παράδειγμα ο τρόπος που οι Εβραίοι συνδέονται ανά τον κόσμο είναι απίστευτος και για αυτό πρέπει να προωθήσουμε αυτή την σύνδεση των ομογενών με την Ελλάδα ανά τον κόσμο.

    Μας προλάβατε αυτή θα ήταν η δεύτερη ερώτηση, δηλαδή πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την διασπορά σε αυτήν την προσπάθεια;

    Πρέπει να την χρησιμοποιήσουμε, είναι πολύ σημαντικός παράγοντας! Και το τονίζω! Και πιστέψτε με έχω ταξιδέψει πολύ και έχω γνωρίσει Έλληνες ανά τον κόσμο και πάντα ακούω την ίδια ιστορία, έχουν κουραστεί να βλέπουν κάποιον κρατικό αξιωματούχοι που έρχεται από την Ελλάδα μόνο και μόνο να τους πει μια κουβέντα και μετά να πάνε για ψώνια. Έχουν κουραστεί, είναι καταθλιπτικό, πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη ανάδειξη και ενεργοποίηση της ομογένειας, και πιστέψτε με υπάρχουν πολλοί σημαντικοί Έλληνες ανά τον κόσμο. Πάρτε για παράδειγμα τον Jim Janopoulos της Fox Films, ο πρόεδρος της παρεμπιπτόντως, εδώ μιλάμε για το Hollywood! Έχουμε τον Negroponte του MIT, τον άλλον Negroponte που είναι στον ΟΗΕ, έχουμε ελληνοαμερικάνους σκηνοθέτες στο Hollywood, έχουμε την Ελληνοαυστραλιανή κοινότητα, τον Μπίζο ο δικηγόρος του Mandela, όλοι αυτοί διψάνε για σύνδεση, δεν πρέπει όμως να τους την ζητήσουμε διότι κανείς δεν θέλει να του ζητάνε βοήθεια, ας τους συνδέσουμε με την Ελλάδα και ας τους δώσουμε ευκαιρίες.

    Δηλαδή πιο συγκεκριμένα;

    Θα σας δώσω ένα παράδειγμα, όταν πέρυσι με είχαν καλέσει στην Αυστραλία για μια παρουσίαση, ένας από την κοινότητα με ρώτησε ‘Πως μπορώ να βοηθήσω την Ελλάδα;’ Και όσο περίεργο και αν σας ακούγεται του είπα να μην βοηθήσει, αντ αυτού να ψάξει για ευκαιρίες που θα ωφελήσουν τον εαυτό του και την Ελλάδα ταυτόχρονα, δεν μιλάμε για φιλανθρωπία, δεν μπορούμε να ζητιανέυουμε , πρέπει να δώσουμε, τι; Ευκαιρίες! Ώστε να κάνουμε τα πράγματα πιο εύκολα για αυτούς τους ανθρώπους. Θα μου πείτε πως να το κάνουμε πιο εύκολα με τόση γραφειοκρατεία που υπάρχει σε αυτόν τον τόπο; Εδώ θα σας δώσω άλλο ένα ένα προσωπικό μου παράδειγμα. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Νότιο Αφρική, υπήρξε ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας και το όνειρο της ζωής του ήταν να έρθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα για να επενδύσει και να βοηθήσει αυτό τον τόπο. Μετά από 2 εβδομάδες στην Ελλάδα γύρισε και μου είπε πως δεν υπάρχει περίπτωση να προσπαθήσει περεταίρω, δεν ένιωθε ασφαλείς, οι νόμοι δεν τον βοηθούσαν, έπρεπε να συναναστρέφεται με μη-επαγγελματίες, ξέρετε το σύνηθες ελληνικό στοιχείο που μας κάνει όλους την ζωή δύσκολη. Βλέπετε, γεννήθηκε και μεγάλωσε σε άλλη κοινωνία γιατί ποτέ να σκεφτεί να έρθει στην Ελλάδα; Δεν έχει λογική. Αυτό με φοβίζει σε αυτή την χώρα. Οπότε υπάρχουν 2 πυλώνες πάνω σε αυτό το σκεπτικό. Νούμερο ένα: είναι πως μέσω της Εξωτερικής Πολιτικής να διορθώσουμε την εικόνα της Ελλάδας – και δεν αναφέρομαι στην πολιτική, αναφέρομαι στην προώθηση της επιχειρηματικότητας του ιδιωτικού τομέα όπου σιωπηρά γίνονται θαύματα. Νούμερο δυο πρέπει να συνδεθούμε με την Διασπορά.

    Ναι αλλά το αντεπιχείρημα είναι πως πολλοί Έλληνες δεν θέλουν καν αυτή την σύνδεση, δεν αναφερόμαστε σε αυτούς της 4ης η 5ης γενιάς, αναφερόμαστε σε αυτούς που π.χ το 2007 με τις φωτιές αποφάσισαν να βοηθήσουν οικονομικά την Ελλάδα και ξαφνικά εξαφανίστηκαν τα κεφάλαια τους , αυτοί πως να θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα μετά; Νιώθουν προδομένοι.

    Μα φυσικά και νιώθουν προδομένοι! Εσείς δηλαδή πως θα νιώθατε; Ζητήστε από έναν Ελληνοαμερικάνο λεφτά για μια επένδυση στην Ελλάδα δεν πρόκειται να σας τα δώσει, διότι ξέρει πολύ καλά ότι δεν ξέρει που θα καταλήξουν! Άρα όπως σας είπα και πριν πρέπει να βρούμε το κλειδί στην επανασύνδεση της Ελλάδας με την Ομογένεια.

    Πιο συγκεκριμένα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κανείς είναι να μην ζητάει, πρέπει να είσαι αυτός που δίνει, με άλλα λόγια να δώσεις στον άλλο ευκαιρίες, με άλλα λόγια πρέπει να μιλήσεις στον άλλον για τα προσωπικά του ενδιαφέροντα, να τον κάνεις να ενδιαφερθεί να ασχοληθεί με την Ελλάδα, διότι οι ομογενείς έχουν την συναισθηματική ανάγκη να το κάνουν, είναι άσχημο να ζητάς, εάν δώσεις την ευκαιρία είναι πολύ ελκυστικό. Επίσης να επισημάνουμε κάτι πολύ σημαντικό, πρέπει να τους μεταχειριστείς με σεβασμό, και δεν μιλάω για κάποιο υπερβολικό σεβασμό, μιλάω για την βασική ανθρώπινη αξιοπρέπεια – κάντο εύκολο για εμένα, μην με κάνεις να πιστεύω ότι με κλέβεις και ότι θα ζήσω σε μια κόλαση.

    Ας πάμε σε ένα άλλο θέμα, εσείς πήρατε την απόφαση να μετακομίσετε την Ελλάδα, παρόλα αυτά πολλοί νέοι της γενιάς μας στην Ελλάδα πιστεύουν πως θα βρουν την «Γη της επαγγελίας» στο εξωτερικό, εσείς τι θα τους προτείνατε;

    Ας σοβαρευτούμε, έχω κουραστεί και εκνευριστεί με το να ακούω για αυτή την τάση φυγής όλη την ώρα, ειλικρινά. Εγώ προσωπικά θα μπορούσα να ζω σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, γιατί αποφάσισα να μείνω εδώ; Δηλαδή γιατί πιστεύουμε πως πρέπει σον και ντε να φύγουμε από την Ελλάδα; Ακούω συνέχεια να λένε νέοι ‘Αν είμουν στην Αμερική θα δεις τι θα είχα κάνει’, ειλικρινά ας τους προσγειώσει κάποιος, κάντο εδώ, ζούμε στην πιο όμορφη και πλούσια χώρα στον πλανήτη, κοιτάξτε τι έχουμε! Από τον καιρό μέχρι το Ελληνικό πνεύμα, και την Ακρόπολη στο κέντρο της Αθήνας, δηλαδή είμαστε στο πιο πλούσιο μέρος του κόσμου! Ονειρευόμαστε όλοι να πάμε στο Αμβούργο, ας σοβαρευτούμε, όπως σας είπα και πριν: Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα!

    Ναι αλλά με ποιους τρόπους θα πρέπει αυτή η νέα γενιά να διαχειριστεί αυτή την Ελλάδα; Υπό την έννοια ότι η δικιά μας γενιά θα κλιθεί να διαμορφώσει το μέλλον αυτής της χώρας.

    Κοιτάξτε, η γενιά μου έχει μια μεγάλη ευθύνη απέναντι στην νέα γενιά, θα σας πρότεινα να κοιτάξετε την παρουσίαση μου πάνω στο ΓΙΝΕΤΑΙ. Αφορά μια ομιλία μου πέρυσι σε μια συνάντηση της Google όπου μίλησα για το γεγονός ότι η πιο διαδεδομένη λέξη στην Ελλάδα είναι η λέξη που αρχίζει από «μ» και η δεύτερη πιο διαδεδομένη λέξη είναι το «δεν γίνεται» και αν τις βάλουμε μαζί είναι «δεν γίνεται ρε μ…» ενώ στην συνέχεια τους λέω ΓΙΝΕΤΑΙ. Πάρτε για παράδειγμα τα παιδιά που πήγαν στην Πορτογαλία και γύρισαν με το τρόπαιο, δεν μπήκαν στο γήπεδο και είπαν «δεν γίνεται ρε μ…», μπήκαν στο γήπεδο και είπαν θα κερδίσουμε. Ο Πύρρος Δήμας δεν σήκωσε την μπάρα λέγοντας «δεν γίνεται», θα είχε καταρρεύσει, και αυτοί που έχτισαν την Ακρόπολη επίσης δεν είπαν «δεν γίνεται». Υπάρχουν δυο τρόποι για να ξεφορτωθούμε το «δεν γίνεται». Πρώτον το Δημόσιο στην χώρα μας είναι ένα χάλι, άπαξ και ασχοληθείς με αυτό τότε λες «δεν γίνεται». Θα σας πω την προσωπική μου εμπειρία με αυτό, τις προάλλες είχα πάει στο αεροδρόμιο και είχα αγοράσει κάποια πράγματα για την κόρη μου που μένει στην Νεα Υόρκη, εαν ήξερα τι με περίμενε δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να τα αγοράσω, με είχαν και περίμενα 3 ώρες! Ένας υπάλληλος με έστειλε στο 15, πάω στο 15 και μου δίνουν ένα χαρτί που μου έδωσε το 14, και το 15 κοιτάει έναν υπολογιστή, πατάει ένα κουμπί και μου δίνει πίσω το χαρτί, τον κοιτάω και του λέω «και τώρα τι;» και κατά τύχη κοιτάω απέναντι και είναι ένας άλλος υπάλληλος πάνω από τον εκτυπωτή, παίρνει το χαρτί και το δίνει στο νούμερο 17, και ο υπάλληλος στο νούμερο 15 μου λέει πήγαινε στο 17. Μου πήρε 3 ώρες η όλη διαδικασία! Οπότε μετά από όλο αυτό λες «δεν γίνεται»

    Το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε κατά την γνώμη μου είναι το εξής: υπάρχουν πολλά έξυπνα παιδιά στην χώρα μας και υπάρχει ταυτόχρονα πολύ δίψα να δημιουργήσουν, αλλά όπως γνωρίζετε και εσείς είναι πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθουν στις περιστάσεις, διότι κάπως αυτά τα ικανά και έξυπνα παιδιά είναι παγιδευμένα και έτσι δεν μπορούμε να τα αναδείξουμε, πρέπει να τα φέρουμε μαζί, πιστεύω οτι υπάρχει θέληση σε αυτόν τον τομέα, και έχω προτείνει στο παρελθόν να φτιάξουμε έναν χώρο στο παλιό αεροδρόμιο και να βάλουμε τους καλύτερους νέους εκεί ώστε να αναδείξουν νέες καινοτόμες ιδέες, δυστυχώς κανείς δεν την άκουσε. Πάρτε για παράδειγμα την πρωτοβουλία της Ολλανδικής Πρεσβείας, κάτω από το κτήριο της ίδρυσε χώρο για την ανάδειξη νέων καινοτόμων ιδεών για νέους Έλληνες επαγγελματίες, κάνουν απίστευτη δουλειά. Και επίσης έχουμε πολλά να μάθουμε από τους Ισραηλινούς, την Sylicon Valley το Startup Chilie. Και θα το ξανατονίσω οι Ισραηλινοί αναδεικνύουν τις καινοτόμες ιδέες, επίσης θα πρότεινα στους αναγνώστες σας να διαβάσουνε το βιβλίο Start Up Nation, που αναφέρεται στην επιτυχία του Ισραήλ σε αυτόν τον τομέα, φοβερό βιβλίο.

    Επιπλέον, ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι ο φόβος της αποτυχίας σε αυτή την χώρα. Υπάρχει μια κουλτούρα που λέει πως αν αποτύχεις είναι κακό, ε ξέρετε εαν είσαι αποφασισμένος να προσπαθήσεις για κάτι θα αποτύχεις κάποια στιγμή. Και πρέπει να ξεφορτωθούμε αυτή την νοοτροπία που αρχίζει από την οικογένεια, «είναι ντροπή, είναι ντροπή», γιαυτό πχ και το Δημόσιο είναι ένα χάλι, αυτή η νοοτροπία της αποτυχίας πρέπει να πολεμηθεί, είναι μια φάση της γενιάς μας δεν είναι εύκολο. Παράλληλα θα πρέπει να αλλάξουν κάποιοι νόμοι όπως αυτός της χρεοκοπίας, έτσι ώστε εαν αρχίσω κάτι καινούργιο και αποτύχω να μην βρεθώ στην φυλακή. Μίλαγα τις προάλλες σε έναν Ελληνοαμερικάνο φίλο μου ο οποίος ήταν ο προϊστάμενος μου στην TWBA, ο γιος του είναι 32 χρονών και μόλις έγινε εκατομμυριούχος, απέτυχε 3 φορές αλλά αυτή την φορά πέτυχε. Με λίγα λόγια απέτυχες; Μην τα βάζεις κάτω ξαναπροσπάθησε. Και εγώ έκανα πράγματα στην εφηβεία μου, απέτυχα παταγωδώς. Και μετά πετυχαίνεις. Κοιτάξτε πάλι τους Ισραηλινούς, αυτή την νοοτροπία του φόβου της αποτυχίας δεν την έχουν.

    Σε αντίθεση με πολλούς Έλληνες , σαν Έλληνας της Διασποράς, τι σας έκανε να μεταφέρετε την εταιρεία σας εδώ και να εγκατασταθείτε στην Αθήνα;

    Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα! Αλήθεια! Και δεν το λέω μόνο με αυτή την έννοια της φράσης. Το λέω με την ευρύτερη έννοια, αυτός είναι ο τρόπος ζωής που διάλεξα, ήρθα εδώ και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να νοικιάσω αυτό το σπίτι, δεν βγάζω τα ίδια λεφτά με όσο θα έβγαζα στην Νεα Υορκη αλλά ξέρετε κάτι; Δεν έχει σημασία που μένεις σήμερα, ζώ εδώ και οι πελάτες μου είναι στην Βρετανία, στην Ολλανδία, Ισραήλ, Ν.Αφρική και ταξιδεύω και χρησιμοποιώ τον υπολογιστή μου. Και τα καταφέρνω πολύ καλά, οπότε δεν πιστεύω πως παίζει ρόλο το που μένεις σήμερα σε αντίθεση με την δεκαετία του 70’ και 80’. Δεν υπήρχε internet και δεν ήταν δεδομένο ότι θα πετάξεις για την NY για μια συνάντηση. Προτιμώ να είμαι εκεί όπου εμπνέομαι καλύτερα παρά να είμαι πχ σε ένα μέρος της Β.Ευρώπης και να λέω γιατί κάθομαι σε αυτό το μουντό μέρος.


      Το καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να πεις σε κάποιον νέο πως η Ελλάδα σε χρειάζεται, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, η πατρίδα μας χρειάζεται αυτή την νέα γενιά, είναι έξυπνη και ικανή, και αυτοί που θα φύγουν είναι οι πιο ικανοί και έχουν το μεγαλύτερο κουράγιο από όλους μας, είναι ακριβώς αυτοί που χρειάζεται η χώρα μας. Επίσης, δεν μπορείς να γυρίσεις σε έναν νέο να του πεις να μην κυνηγήσει το όνειρό του στην Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Λονδίνο, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να δημιουργήσεις τις βάσεις ώστε να κυνηγήσει το όνειρο του εδώ. Ξέρω εδώ το αντεπιχείρημα είναι ‘θα πάρει 20 χρόνια με αυτό το σύστημα εκπαίδευσης’. Όχι απαραίτητα, χρειάζεται αποκλειστικές οικονομικές ζώνες, επιχειρηματικά χωριά και άλλου τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Το επαναλαμβάνω, έχουμε πολλά να μάθουμε από το Ισραήλ, την Χιλή και το Start Up Chilie – απίστευτο πρόγραμμα. Καινοτόμοι επιχειρηματίες από την Β.Ευρώπη θα ήθελαν να ζουν εδώ, γιατί όχι; Πρέπει να σκεφτούμε μεγαλύτερα διότι σκεφτόμαστε με όρους μικρομεγαλησμού αυτή την στιγμή – ‘Δεν γίνεται ρε μ…’ Γίνεται!
      [fb_button]

      πηγη

      Peter Economides: Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, είναι οι Ελληνες!